Pejzaż z Borów Tucholskich - Brzozy

Pejzaż z Borów Tucholskich - Brzozy

Czas i miejsce powstania: kultura łużycka IV-V EB, HaC (1100-550 lat p.n.e.) przy czym siekierki o łukowatym ostrzu chronologicznie łączone są z V EB (900-700 lat p.n.e.).

Materiał: brąz

Technika: odlew

Wymiary: dł. 8,2 cm, Ø tulejki 2,6 cm, szer. ostrza 3,8 cm, dł. uszka 2,2 cm

Nr inw.: MCh/A-412

 

Zabytek stanowi element łużyckiego skarbu brązowego, odkrytego przypadkowo w 2014 roku w Charzykowach, gm. Chojnice. Skład depozytu można określić jako sensacyjny, ponieważ zawiera 32 elementy wyjątkowe ze względu na swe bogactwo, przeznaczenie i kunsztowne wykonanie. W skład depozytu wchodzą narzędzia, ozdoby, elementy rzędu końskiego i zaprzęgu (guzy, ażurowe okucia, rozdzielacze rzemieni, brzękadła) oraz broni, także złomu w formie prętów.                                                                                               

Prezentujemy kolejną siekierkę tulejkowatą, jednakże różniącą się nieco od omawianej wcześniej siekierki typu Kopaniewo. Jest to rodzaj siekierki z dzwonowatym ograniczeniem płaszczyzny ciosu i żeberkami poniżej wylotu tulejki, wariant Dolldorf wg F. Lauxa. Tulejka posiada okrągły przekrój, widoczne trzy żeberka dookolne i półkoliste uszko obejmujące długością żeberka. Na węższym boku jest widoczny szew po odlewie siekierki w formie dwuczęściowej – tzw. muszlowej. Ostrze narzędzia silnie się rozszerza, a na łukowatej krawędzi są widoczne ślady użytkowania. Obiekt pokrywa zielonkawa patyna szlachetna.

Siekierki tulejkowate uważane są przede wszystkim za narzędzia służące do obróbki drewna oraz – w drugiej kolejności – za okazjonalną broń wojenną.

Taki typ siekierki umożliwiał umocowanie jej poprzez nasadzenie tulejki na odpowiednio wystrugany kij pełniący rolę trzonka. Dzięki uszku, siekierki dodatkowo do trzonka przywiązywano sznurami lub rzemieniami. Siekierka prawdopodobnie jest lokalnym naśladownictwem wzorów o zachodnioeuropejskiej proweniencji (Dolna Saksonia, Niemcy).